Bir yaşam nasıl değişir 1

Gelelim benim M.S ile olan hikayeme. 2004 yılıydı o zamanlar Üniversite 1. sınıftaydım ben. Gençtim daha okulda burs kasmalar, öğrenci kulüpleri sonra 5 saatlik uyku haricinde tamamen dolu bir yaşam.Ardından kışın sol bacağımda güçsüzlük hissetmeye başladım. Giderek kötüleşti tabi ortopediste gittim, mantıklı olarak. Mrlar falan menüsküs dediler tabi MS'ten şüphelenme falan yok ortada. Hayır adını bile duymamışız daha önce. Aceleye gerek yok daha sıra var. Sonra bir süre daha devam etti ve yürüyemeye başladım doktor şaşkın tabi. Nisan ortalarıydı bir gün ders arası lavaboya gittiğim sırada aynaya baktım ve görüşümün ortasında ufak siyah bir leke fark ettim. Acayip korktum çünkü bu normal bir şey değildi ama menüsküs için kullandığım ilaçlarda da görme bozukluğu yan etkilerde yazıyordu. Oraya bağladım hemen daha kötü bir şey olacağına dedim kolaya kaçalım. Tabi bu şekilde devam etti görüşüm kötüleşti. Sol gözümün büyük bölümü simsiyahtı tabi inanılmaz derecede korktum ve endişelendim. Hissediyordum kesinlikle kötü bir şey olacaktı. Burs kasıyordum demiştim ya hani sınavların başlamasına da kalmış çok az süre. Yapabiliyorsan ders çalış tabi bu şekilde. Kafa sürekli meşgul hatta o derece ki doktora gitmekten ölesiye korkuyorum anlatamam size. Hayatımın büyük bölümü hastanelerde geçirmişimdir ama deli gibiyim. Çok büyük bir şeyler var biliyorum. 

Bu şekilde devam etti günlerden cuma olmuş akşama doğru. Ben özel bir hastaneye göz doktoruna gitmeye karar verdim büyük ısrarlar sonucu. Hayır diyorum ki pazartesi sınavlar başlayacak zaten 2 hafta sonra giderim yemedi. İyi ki de zorlanmışım yoksa çok ama çok geç kalabilirmişim. Göz doktoruna gittim anlattım tabi durumu dedi olm bak durumun çok ciddi hemen doktora gitmen gerek. Dedim ki bende hocam sınavlar var, burs var valla da gitmem billa da gitmem. Hatırladıkça gülerim hep adamı nasıl delirttiysem artık orada beni doktora gitmezsem öldürmekle tehdit etti. Bir doktordan bunu duymak gerçekten kötü çünkü biliyorsun isterse yapabilir, saygılar hocam. Bir not kağıdına bir isim yazdı ve bir tanı "optik nörit". Eve geldim doktoru aradık yazdım googla "optik nöriti" bir sürü şey çıktı karşıma. Sonra bir yerde MS açıklamasını okudum aha dedim hastalığım bu. Evet benim hastalığım bu kesin MS im tabi entel hastalığını, duygusal zeki insanlarda görüldüğünü öğrenince hemen benimsedim. Ertesi gün oldu Dünya göz Hastanesinde şu anda ismini hatırlamadığım için kendime sinir olduğum doktoru görmeye gittim (Prof. Dr. Gürhan Kendiroğlu) . Bir ölüm tehdidi ve 3 haftalık bir rapor, sınavlarda yatmış oldu. Hemen MR ve merhaba MS. Bu noktada bir hatırlatma yapmam gerek eğer kendinizi iyi hissetmiyorsanız mutlaka bir doktora görünün eğer doktor sizi tatmin etmiyorsa başkasına gidin. Bu işler şakaya gelmiyor çok iyi öğrendim bunu.

Buraya kadar her anlatışta eğlendiğim ve büyük bir neşe ile anlattığım bölüm vardır. Doktordan ölüm tehditleri falan öle herkesin başına gelmez. Ancak diğer bir tarafta ise MS diye hiç bilmediğin bir hastalığa yakalanma var ki okuduğun kadarıyla bunun çok ama çok ciddi olduğunu biliyorsun. Cuma, Cumartesi ve pazar gününü sadece bu okumalara ayırdığını düşün birde neler neler okuyorsun. En kötüsü değildir diyorsun kendine ama kötü olma ihtimali sürekli kafanda. Ailen dağılmış zaten herkesin bir anda haberi olmuş. Rize'den akrabalar arıyor telefonda ağlıyor herkes korkunç bir durum ve sen yürüyemez, göremez bir halde daha hiçbir şey belli değil güçlü görünmeye çalışıyorsun. İnanın çok zor günlerdi hepsi. Nasıl dayanabildiğime hala şaşırırım. Geleceğe baktığınızda bir şey göremiyorsunuz, evet MS öldürmüyor ama neler neler yapabiliyor bunları da öğreniyorsunuz. Hemde hepsini bir anda kesinlikle tekrar yaşamak istemediğim durumlar ki ben acı deneyimlerden kaçan bir adam değilimdir ama çok fazlaydı. Şimdi bütün detaylarıyla hatırlıyorum hepsini yazmamış olsam da ve yazarken sağ elim titriyor, mideme bir yumru oturmuş durumda ve nefes alamayacakmışım gibi hissediyorum. Vücudunuzda bir milyar hücre olduğunu düşünün ve bir teknik ile bunların 900 milyon kadarı sökerek alınıyor. Her hücrenin acısını ayrı ayrı hissediyorsunuz ve hiçbir geçmiyor. 

Ms ve psikolojik sorunlar üzerine ayrı bir yazı yazmam şart bu konuda o kadar fazla şey yaşadım ki buraya yazarsam çok uzun sürer, bitmez bu yazı. Biraz da kaçıyorum bu konudan fark ettiğiniz üzere o kadar güçlü hissetmiyorum kendimi daha doğru son derece zayıfım. Neyse devam edelim Cerrahpaşa, Sabahattin Saip hoca ile tanışıyorum pazartesi günü ve hemen kortizon başlıyor. Bir sürü testler falan korkutmamak içinmiş sonra anladım bunları. 10 gün kortizon aldım bu noktada ve inanılmaz bir şekilde iyi geldi. Hemen etkisini göstermeye başladı evet psikolojimi darmadağın etti doğrudur ama iyileşiyor olmanın mutluluğunu tarif edemem size. 7. günde uyandım ve bilgisayarımı açtım. Bilirsiniz hani XP nin açılışta bir logosu vardır sol gözümle onu göremiyordum ve o gün renklerin çok azını gördüm. Hayatımın en mutlu anıydı desem ne kadar anlatabilirim emin değilim ama öyleydi ve o ölçüde bir daha mutlu olacağıma pek ihtimal vermiyorum. Bu arada kortizon ve etkileri üzerine de bir yazı yazmalıyım ilerleyen dönemlerde. 

Sonra kortizon biter efendim ve temmuzun sonuna doğru ben hemen hemen toparlamış olurum. Sadece sol gözümde ufak bir bozukluk kalır geriye ve ben kendimi daha iyi hissederim. Bir diğer tarafta da hayatımı yeniden kurgulama süreçlerim var ki onlarda ayrı bir yazı konusu. Bu MS ile olan sevdamızın ilk bölümü olsun ve devamını ilerleyen günlerde anlatacağım. Her şey çok yeni başlamış oldu aslında ama bütün eğlenceli bölümlerde buradaydı bundan sonrasında daha fazla duygu olacak haberiniz olsun. Buraya kadar yazdıklarımda da olabilirdi ama o kadar güçlü hissetmiyorum kendimi söylediğim gibi ve 10 günde toplamda 14 saat uyuduğum için ve 60 saatlik bir süredir de uykusuz olduğum için gözlerim acıyor ve daha fazla devam edemeyeceğim. 

Devamında görüşmek üzere...