Duygu durumu

Öncelikli olarak şunu söylemek istiyorum ki çok ama çok daha iyiyim. Hayatım artık yoluna girmeye başladı ve bu beni iyi hissettiriyor. Dünyanın eskiden düşündüğüm kadar karanlık olmadığını öğrendim. Daha doğrusu hayatın karanlık bölümünde yaşarken ufaktan aydınlık tarafa doğru geçmeye başladım. Kesinlikle arada çok büyük bir fark var geçmiş ve şimdi arasında. Aslında ben eskiden olduğum insan olmaya devam ediyorum yani bir değişim olmadı. Bu blogun bana kattığı en önemli şey "gelişimdi." Evet, ben geliştim. Duvarlarımın yıkılmasıyla gerçek anlamda özgürlüğü kazanmaya başladım. Dünyanın en mutlu insanı ben değilim elbette, hala korkularım, endişelerim var ama normal bir insan kadar. Kendi içimde kurduklarımın artık olmadığını ve hayatı daha gerçekçi algılamaya başladığımı fark ediyorum. Bunu hayatıma sihirli bir değnek değmiş ve bir anda beyaz atım olmuş gibi değil de kapalı olan gözlerimi açmam ile benzetebilirim. Artık gözlerim açık ve gördüklerim çok daha gerçek. 

Bu duygu durumu yazısını yazmayı planladığım tarihten itibaren 3 hafta kadar geçti. Her şey biraz daha netleşsin diye bekledim ve artık bu yazıya başlamamın zamanı geldiğini anlıyorum. Öncelikli olarak eğer blogumu takip ediyorsanız geçen zamanda duvarlarımı nasıl kırdığıma şahit olmuşsunuzdur. Bir çok büyük duvarı kırdıktan sonra tek bir tane kalmıştı geriye bu da çalışmak ile alakalı olandı. O kadar büyük, kalın ve güçlü bir duvardı ki asla kırılamayacağından korkuyordum. Ancak o da kırıldı artık. Kırılış hikayesini de ayrı bir yazı olarak anlatmayı planlıyorum. Bunun müjdesini herkese vermek isterim çünkü ben o devasa duvarımı yıkarak aslında üstesinden gelemeyeceğim hiçbir şeyin olmadığını gördüm. Bir editörlük işi aldım başlangıç olarak ve bitirdim. Devamı gelecektir umarım ama gelmediği takdirde başka yollar bulabilirim kendime. Bütün işleri yapabilecek gibi hissediyorum kendimi. Eğer bu yol olmazsa oradan başka bir yola geçebilirim ve içimde en ufak bir korku bile yok. Bunu size anlatıyorum çünkü benim en büyük duvarımdı ve kesinlikle tahmin ettiğim kadar kalın bile değildi. Kırıldı! Şimdi işte bu yüzden bir çok büyük duvarımı kırmış birisi olarak bakıyorum hayata ve kesinlikle hayat çok ama çok güzel.

Elbette bunların hiçbirini desteğiniz olmadan yapamazdım. Varlığınız bana o kadar büyük bir güç verdi ki anlatamam size. Yaşadıklarımı kendim için bir zafer olarak görüyorum evet ama aynı zamanda sizler için de bir zafer. Bu aşamada hepinize teşekkür etmem gerektiğini hissediyorum. Aynı zamanda size borçlu hissediyorum biraz. İstediğiniz her zaman sizi dinlemeye hazır olduğumu da eklemeliyim. Bunu başarabiliriz biliyorum ve artık eskisinden çok daha fazla inanıyorum. Birlikte başaramayacağımız hiç bir şey yok.

Ufak bir teşekkür listesi yazmalıymışım gibi hissediyorum, bir minnet göstergesi olarak.

Teşekkür ederim Aylin; sen olmasaydın belki bu blogu asla açamayacaktım. Desteğin benim için çok önemliydi.

Teşekkür ederim Doğa; sohbetin, desteğin, arkadaşlığın için. Çok özel bir kızsın sen ;)

Teşekkür ederim Pabuç; desteğin, duaların olmasaydı o kadar eksik olurdum ki anlatamam. Çok teşekkür ederim :)

Teşekkür ederim Saadet; geçen zamanda o kadar fazla şey öğrettin ki bana, anlatsam inanmazsın. Desteğinin benim için yerini anlatmaya kelimeler yetmez zaten. Yanımda olman o kadar iyi geliyor ki bana :)

Teşekkür ederim Msgateway, Ms-aktif, Facebook, üzerindeki bütün arkadaşlar. Bu blogu yazarken çok zor zamanlardan geçtim. Daha fazla yazamayacak gibi hissettiğim anlar oldu ama hep sizi düşünerek devam ettim. Minnettarım hepinize =))

Ayrıca ismini bilmediğim veya bunları yazarken aklıma gelmeyen bütün arkadaşlara, bloggerdaki değerli insanlara da teşekkür ederim =)