Duygu durumu

Selam dostlar. Biraz şu sıralar hissettiklerimden bahsetmek istiyorum size. Belki de anlatmam gerekiyor her şeyi. Belki anlatırsam rahatlayacağım. Kısa bir özet geçeyim fazla detaya girmeden. Gilenyaya başlayalı 10 gün kadar oldu. Hapla tedavi olabilmek güzel gerçekten. İğnelerin verdiği sıkıntıyı ortadan kaldırabiliyor. Gilenyaya başladıktan sonra herkeste olduğu gibi benim de kalp ritmim düştü. Bu düşüklük bir ila üç ay arasında devam edebiliyormuş. İlaca başladığım günden bu güne kadar da bende aşırı bir orgunluk var. Belki kalp ritmimin düşüklüğündendir veya bedenimin ilaca alışma sürecindendir. Normalde 6 saatlik uyku bana yeterken şimdi 10 saat uyuyorum. Yine de yorgunum.

Tabi Gilenyaya başladıktan sonra yorgunluğun ötesinde başka şeyler de hissetmeye başladım. Gözlerimin çevresi yanıyor sanki. Kafam da aynı şekilde sanki alev alacak. Bunlar aslında bir atağın belirtileri olabilir. Ancak en son kortizon aldığımdan bu yana 5 hafta geçti ve hala damarlarımda dolaşan kortizon var. Yani atak geçirme ihtimalim düşük. Bunun da farkındayım ama öyle bir şey ki bu her an tetikteyim. Çok kötü bir duygu bu. Sanki her an tekrar atak geçirecek misim gibi geliyor. Gözlerimin etrafı yandığı için görüşümü kontrol ediyorum her gün. Hep aklımda. Korkmuyorum belki ama açıkçası şu sıralar atak geçirmek de istemiyorum.

Bu duyguyu anlatmak istiyorum aslında. Çünkü bu duyguyu her M.Slinin hissettiğini düşünüyorum. Belki de anlaşılabilmek için öncelikli olarak anlatılması gerekenlerden biridir bu duygu. Kendimi iyi hissetmiyorum ve çok yorgunum. Bunların ötesinde sinirlerimi bozan başka şeyler de oluyor. Her geçen gün psikolojimin bozulduğunu hissediyorum ve bunu yaptığım psikolojik değerlendirme testleriyle de görüyorum. Çok kötüleşmedim elbette ama kötüye doğru gittiğim aşikar. Büyük ihtimalle hiçbir zaman psikolojik olarak çok kötüye gitmeyeceğim çünkü mücadele yöntemlerini biliyorum. Ancak şu da bir gerçek ki bazı konularda da kendi tedavimi çok başarılı bir şekilde yürütemiyorum. Bir de üstüne kendimi yeteri kadar ifade edemiyorum. Her şey katlanarak artıyor anlayacağınız.

Niye atak geçirmenin beni rahatsız ettiğine gelince sıra çünkü şimdiye kadar pek umursamadım atak geçirmeyi. Sonuçta kortizon alınca iyileşiyorum. Ancak bir diğer taraftan da son 15 ay içerisinde 4 kez atak geçirdim. Bu da ayrıca yordu beni. Çünkü bazı noktalarda ister istemez karamsarlaşıyor insan. Sanki hiçbir zaman düzelemeyeceğimi söyleyen bir ses var içimde. Ben her ne kadar o sese karşı koysam da iyileşeceğimi söylesem de veya yeni bir ilaca başladığımı ve eskisi kadar kötü olmayacağımı vurgulasam da o ses ben güçsüz olduğumda konuşmaya başlıyor. Hep aynı eski cümleleri tekrarlıyor benim hiçbir zaman iyi olamayacağıma ve bir geleceğimin olmadığına dair. İşte her şey bu noktada kopuyor.


M.S'in gelecek üzerindeki etkilerinden bahsetmiştim. Gelecek planları yapmayı zorlaştırıyor M.S. Şu anda içinde bulunduğum durumda bunun çok güzel bir örneği. Elbette ona dair bir çok şeyi aştım ben. Çok daha iyi bir durumdayım ama yine de bazen kendini hissettiriyor. Şu anda da hissediyorum onu. Daha önce dediğim gibi korkmuyorum ondan. Atak geçirirsem ne olacak gibi bir endişem de yok. Var olan şey aslında ben bu kadar sık atak geçirmek istemiyorumdan öte bir şey değil. Belki daha derinlerde başka şeylerde vardır elbette. Gelecek kaygıları derinlerde var. Her zaman vardı. Belki de her zaman var olacak.

Ayrıca bu şekilde hissetmek beni başka şeylerden de alıkoyuyor. Mesela yazıdan. Tek bir hikayem kaldı kitabımın bitmesine. Kurgusu dahil her şeyi tamam. Sadece yazmam gerek. Ne yazacağıma dair de her şeyi biliyorum. Ancak yazamıyorum. Çünkü iyi hissetmiyorum kendimi. Bir dünya belirsizlik var etrafımda ve belirsizlikler her geçen gün artıyor. Bir diğer taraftan baktığımda bunlar depresyonun başlangıç belirtileri olarak gösterilebilir. Gilenyanın da yan etkileri arasında depresyon var. Bir anda kendi hastalığı tanımlar halde buluyorum kendimi. Aslında bir yan etkinin bu kadar kısa sürede gözükmesi de pek olası değil, en azından ben öyle düşünüyorum.

Aslında biraz karanlık hayatım. Belirsizliklerle dolu ve hepsiyle mücadele ediyorum. Bunlar da beni ayrıca yoruyor. Ancak teslim olmak gibi bir niyetim yok. Bu yazıyı yazmamın sebebi de bu aslında. Hem hissettiğim, belirli aralıklarla tekrar eden çok önemli bir duyguyu anlatmak hem de bu yazının terapimde bir rol oynamasını sağlamak. Çünkü anlatmak her zaman iyi hissettirmiştir bana. Çünkü anlatarak o geveze iç seslerimi susturabiliyorum. Ben kaybetmeyeceğim dostlar ve son nefesime kadar da mücadele edeceğim. İnanıyorum ki ben M.S'i ve ona dair her şeyi yenebileceğim. İç sesler susturulur, endişeler giderilir, depresyon tedavi edilir. İyi olacağım dostlar ve bunun için her şeyi yapacağım. Pazartesi günü bu konuyu psikoloğumla da konuşacağım ve duruma göre bu yazıya eklemeler yapacağım. Vaz geçmek yok dostlar. Bu yolda hep beraber yürüyeceğiz.