Bir atağın anatomisi, fark ediş

Evet dostlar yeni bir atakla daha karşınızdayım. Daha atak geçireli 3 ay olmuşken tekrar atak geçirdim ve gerçeği söylemek gerekirse oldukça sarstı beni bu hız. Bir duygu durumu yazısı bile yazamadığımı fark ettim onu da bu yazının girişine eklemeye karar verdim sonrasında.

En son Aralık ayında atak geçirmiştim hatırlarsanız. İşten ayrılmıştım, babanem çok hastaydı ve ona olan üzüntümden dolayı atak geçirmiştim. Hatta bu atakta üzgün olmaya devam edersem kortizonun bile iş yaramadığını öğrenmiştim. Benim için zor bir dönemdi çünkü her şey üst üste gelmişti. Öyleydi ki kendimi zerre kadar umursamıyordum. Atak geçirirsem geçireyim ama babaneme bir şey olmasın diyordum. Tabi çok yanlış bir düşünceydi bu. Babanemi kaybettik ama ben yaşamaya devam ediyordum. Bu yüzden önemliydim ben hem de çok önemliydim. Neyse ben üzgün olmamın iyileşmemi etkilediği fark ettiğimde hiçbir şeyi umursamamaya çabaladım. Üzülmemeliydim çünkü ve birazcık dışına çıktım olayların. Beni üzen ne varsa bıraktım orada, öteledim tüm sorunları. Bunu nasıl yaptığımı başka bir yazıda anlatmak istiyorum size. Başka şeylerle uğraştım, gezdim tozdum, yazı yazdım ki yazı beni en çok hayata bağlayan şeydi. Sonra birkaç ay geçti aradan ve ben kendimi büyük ölçüde toparlamıştım. Bacağım biraz da olsa iyileşmiş ama hala kötüydü. Sonra bir gün sakalımla oynarken yüzümde bir uyuşukluk fark ettim. Daha sonra bir duygu durumu yazısı daha yazacağım burada sadece ufak bir özet geçmek istedim.

Fark ediş 1. gün: Dudağımın hemen altında bir uyuşukluk fark ettim. Daha az hissediyordum orada ve hemen kocaman yazılarla M.S yazısı belirdi zihnimde. Tabi daha çok yeni atak geçirmiştim, canımı sıkan bir olay yoktu. Hatta her şey yolunca gibiydi. Atak geçirmem için bir sebep yoktu aslında. Atak geçirmekten korkmuyordum ben, kortizonu alınca geçiyordu sonuçta ama bu kadar sıklıkla olması kötüydü. Bu sıklıkla devam ederse benim hayatımı olumsuz etkilerdi. İlk gün bunları düşündüm. Çok da umursamadım, zihnimin derinliklerine attım hep ama düşündüm. Niye atak geçirmiş olabilirdim? Her şey çok hızlı gelişiyor. Ben daha hazır değilim ki, daha çok yeni her şey ve bu bilinmezlik korkutuyor beni. Atak geçirme ihtimali %10

Fark ediş 2. gün: Bu gün uyuşukluk biraz daha yayıldı yüzüme ve yanağıma doğru genişledi. Yayılıyor, genişliyor ve kötüleşiyor bunlar hep atak belirtisi. İhtimal giderek artıyor. Babama söyledim ilk. Anlattım durumu onun da düşünceleri aynıydı hatta o hemen kortizon almamı söyledi. Tabi durduk yere kortizon almam ben, o kadar alışmadım ona. Beklemek gerekiyordu ancak zihnimdeki yeri giderek artıyordu ve bu kötü bir dönem. Atak mı değil mi soruları sürekli zihnimde her ne kadar bu 8. atağım olsa da hala tam olarak alışamıyor insan. O kadar garip ki her şeyi tam yoluna sokuyorsunuz ve bir anda her şey kötüleşiyor. Ben tekrar iş aramaya hazır hissediyorum kendimi ama tekrar geliyor. Kötü bir durum bu. Düşünsenize her şey başa sarıyor garip bir şekilde ve siz sebebini bilmiyorsunuz. Aslında sebebini biliyorum sebebi benim. Babanemin hastalığı döneminde o kadar bırakmışım ki kendimi, o kadar parçalanmışım ki etkileri hala devam ediyor. Bilinç altım kaynıyor resmen bense yüzeyden aşağıya doğru bastırmaya çalışıyorum. Çok düşünmemem lazım ve aynı zamanda düşüncelerimi de kontrol altında tutmalıyım. Yaramaz düşüncelerim vardı ya hani onları sürekli susturmalıyım.

Fark ediş 3.gün: Bu gün sabah kalkıyorum ve ilk iş olarak elim yüzüme gidiyor. Neredeyse sol yanağımı kaplamış durumda. Çok büyük bir ihtimalle atak. Güzel sorun yok en azından ne olduğunu biliyorum. Ne yapacağımı da biliyorum ama hala atak olmama ihtimali de var ve bu yüzden biraz daha beklemek istiyorum. Doktorumu arıyorum bu arada o da aynı şeyi söylüyor. Çok büyük ihtimalle atak ama biraz daha beklemeliyim. Günlerden Cuma hafta sonu doktoruma ulaşamam. Kötüleşirsem Cerrahpaşa acile gitmemi söylüyor. Biraz daha net her şey ve bu netlik içimi rahatlatıyor. Zaten kötü bir atak değil. Çok erken fark ettim bu da oldukça güzel bir şey. Güzel ya en azından hızlı atlatacağım burada da sorun yok. Rahatlamış durumdayım bir parça. Yine sorular var ama artık ihtimalleri daha iyi biliyorum.  Atak geçirme ihtimali %80

Fark ediş 4.gün: Sabah olur ve elim yine yüzüme gider. Artık alnıma doğru çıkmaya başlamış uyuşukluk ve atak olduğundan eminim. Cerrahpaşa acile gitmem gerek ama orası da çok uzak. Zaten atak geçiriyorum ve doğruca Paşabahçe devlet hastanesine gidiyorum. Oradaki doktora yazdırıyorum kortizonumu. Bu sebepten dolayı doktorumdan bayağı bir azar işitmiş olsam da yine de içinde bulunduğum şartlar sebebiyle en doğru hareket bu. Atak olduğuna inandıktan sonra yapılacak başka bir şey yok. Artık çok rahatlamış durumdayım.  Süreç belli. Tuzsuz, şekersiz diyeti cepte bunun yanında her gün kortizon var. Psikolojik olarak kötü duruma düşebilirim buna da hazırlıklı olmam gerekecek. Alışığım zaten sorun yok. Kendimi nasıl suyun üzerinde tutmam gerektiğini biliyorum. Sanırım hazırım her şeye ve iş arama sürecini de biraz daha öteleyeceğim. Sorun yok hazırım. Bırakalım dünya üzerime gelmeye devam etsin. Bakalım kim kazanacak?